Zondag, half tien. De eerste kinderen plus hun papa of mama sijpelen binnen. We worden ontvangen door Myriam, de vaste pastorale werkster in het Woonzorgcentrum.
Myriam ken het WZC als uit haar broekzak. Het is indrukwekkend hoe ze elk van de meer dan honderd bewoners bij naam, toenaam, kamernummer en leuke anecdotes kent.
Van de vormelingen werd verwacht bij te dragen tot de eucharistieviering, wat ze al goed kunnen omdat ze al een “misdienaarstraining” hebben gekregen. De belangsrijkste taak was het halen en terugbrengen van de bejaarden. Velen van hen zijn niet mobiel, en zitten in een rolstoel.
De viering was heel laagdrempeling. De liederen zijn op gekende melodiën en zowel de bewoners als de vormelingen zongen van harte mee.
Toen de viering gedaan was hoorde ik bewoners tegen elkaar praten. Niets dan positieve commentaar.
Jullie hebben deze mensen een aangenaam moment bezorgd.