‘t Leert me enkel leven met verdriet.
Zeer geduldig wachtend,
op jouw tederste sporen.
Zo diep verankerd in m’n ziel,
kunnen ze die pijn overstijgen.
Hoe intenser de liefde, hoe dieper de rouw; het definitieve afscheid laat wonden na, die niet helemaal genezen. Tranen zijn een natuurlijke reactie en mogen er zijn. Toch leven we verder, in een wereld waarin relaties nieuwe vormen kunnen krijgen en wijzelf veranderen. Maar hoe? Ideeën?
Geef het verdriet een plaats: niet door het weg te drukken, maar door het te erkennen en te dragen. Houd contact met wie je liefhad, niet enkel in herinnering maar vooral in je hart. Koester die band.
Probeer het eens zo te zien: trouw en verbondenheid blijven bestaan, ook zonder tastbare aanwezigheid. Je kunt die liefde nog steeds voelen en de tedere momenten met een zachte glimlach voorbij laten trekken.
Levensenergie verdwijnt niet. Eens we zelf losgekomen zijn van de tijd, kan onze identiteit zich vermengen met al wie ons lief was, daar waar we de Alpha en de Omega kunnen ervaren.
Blijf geloven in de liefde; het geeft hoop op nieuwe ontmoetingen en brengt leven terug in je dagen. Wees mild en geef hun begrip; het zaait bloemen, waar anders het onkruid van eenzaamheid zou groeien. Verschuif de energie die rouw opeist, geleidelijk naar aandacht voor mensen die nu in je leven zijn.Je mag blijven dromen. Voel de verwondering van een lentedag, wanneer een witte vlinder op de vensterbank landt: een symbool van transformatie, van rups naar iets nieuws.
In onze pastorale eenheid bestaat de werkgroep “De Witte Vlinder”. Met een open geest en een luisterend oor begeleiden we de rouwverwerking op een laagdrempelige manier, via enkele telefoongesprekken of ontmoetingen. Het kost weinig moeite en kan je helpen aangepaste inzichten te verwerven en langzaam weer ruimte te maken voor zin in het leven.
Jozef Dierckx
Willen we samen zoeken naar jouw witte vlinders?
Neem contact 0487 89 08 41 of kijk HIER!