“…langs Vlaamse wegen…” zeggen we dan meestal. Wie zou zeggen “langs Mortselse of Edegemse wegen”, vult mogelijk aan: komt men pastoor Tom tegen. Op of naast de fiets ben ik inderdaad vaak onderweg. Mijn favoriete verplaatsing gaat te voet.
Het is dan ook niet zo vreemd dat ik deze zomer te voet op tocht ben gegaan. Na het stuk van het meer van Genève naar Nice over de Alpen zo’n 15 jaar geleden en de voorbije jaren het stuk van de Belgische grens tot in de Vogezen was de tijd gekomen voor een nieuw stukje op de lange afstandsroute GR5. Die route loopt van Hoek Van Holland tot Nice.
Vanuit Sélestat in de Vogezen tot Goumois in de Jura aan de Zwitserse grens volgde ik zo’n 400km de rood witte tekens. De eerste dagen waren koud en nat, maar spoedig werd het zonniger en gelukkig niet te warm.
Na 4 dagen raakte ik in het ritme en was ik klaar om gebedsintenties mee te dragen. Elke dag heb ik zo gebeden voor gevraagde intenties, één in de voormiddag en voor een andere in de namiddag. Heerlijk was het zo door Gods schepping te mogen trekken en naast de rugzak ook het verhaal van een medemens mee te mogen dragen.
Het regende bovendien knipogen uit de hemel. Plots kwam ik kruisbeelden, Maria’s, kapelletjes en kerkjes tegen. Die waren een echte ondersteuning voor het gebed. Ik wilde u daar graag enkele beelden van delen. Ik wil er enkele speciaal vermelden. Op een plek kwam ik een kruis tegen in een witte krul. Ik voelde veel zachtheid van God alsof Hij zei, zelfs als je een kruis draagt net als Jezus dan ben ik nog met licht en warmte om je heen. Op de hoogste berg zag ik Maria hoog op een sokkel tegen een dreigende lucht, wees niet bang ik ben er voor jou, maar ik zag haar ook toen ik ergens een tweede keer passeerde plots heel bescheiden en klein in de spleten van een rots. Aan kapel uit 1636 ben ik lang gebleven, ik voelde me er intens verbonden, Gods naam die al zovele eeuwen wordt doorgegeven…
Het was een stevige en deugddoende tocht en o zo fijn om die in verbondenheid te mogen beleven. Heerlijk om zolang in de natuur te vertoeven. Dankbaar te mogen blijven proberen in Jezus’ voetsporen te gaan.