Etienne Van Camp getuigde vorige zondag in de St.-Antoniuskerk over zijn geloof tijdens de camino. Een zeer waardevolle getuigenis die we graag in de nieuwsflash opnemen.
“Ik wil hier graag een kort verhaal vertellen.
Over mijn onverwacht verblijf van enkele dagen in een Benedictijnerklooster in Rabanal, pal op de Camino, de pelgrimsweg naar Compostella. Verleden jaar in November ben ik daar aangekomen.
Maar zo’n twee weken voor het einde kwam ik als bij toeval terecht in een klein klooster met 5 monniken, in Rabanal, een beetje voorbij Léon in Noord Spanje.
Ik zei “Per toeval”. Of moest het zo zijn? We kennen in de filosofie twee soorten toeval: het koude toeval van de ratio zoals de teerlingen… En het bezielde toeval, zoals wanneer we zeggen ‘dat het zo moest zijn’. Ik zeg dan graag dat ‘de Voorzienigheid’ er voor gezorgd heeft.
Maar goed, bij het aanmelden in het klooster vraag ik meteen een onderhoud met een monnik. ‘s Anderendaags ontmoet ik pater Klaus (een Duitser die een paar weken in Rabanal verblijft).
Ik vraag hem wat ik kan doen om geloof te verdiepen. Ik ben niet van mijn paard gevallen …. en ik heb nooit een ‘roeping’ gehad. Mijn geloof is ontstaan precies omdat de wetenschap me antwoorden over de essentie van het leven schuldig bleef. Want over liefde en vriendschap en schoonheid of vrijheid heeft de wetenschap me niets te vertellen.
En dus moet er een parallelle wereld bestaan van het transcendente. Maar om die te betreden moet ik geloven. En dat lukt soms, maar dan steekt de twijfel weer op. “Vader Klaus, wat kan ik doen om dat geloof te verankeren?”
De monnik luistert aandachtig en denkt even na alvorens te antwoorden. Zijn antwoord is tweedelig.
Ten eerste, zegt hij, heb ik zelf nooit een sterke roeping gehad zoals dat jij het je voorstelt. Maar ik ben wel, net als jij, zoekende. En dat is voor een Benedictijn voldoende om in te treden. De essentie is dus niet om zo diep mogelijk te geloven. Het belangrijkste is om te blijven zoeken, om open te staan voor het goddelijke.
Ten tweede, zegt hij, kijk eens naar die boom op de binnenplaats. En ja, ik zie een stam en bladeren en groen…Hij vraagt om langer stil te staan bij de indrukken die binnenkomen en daar niets mee te doen. Hij zegt: “Na een tijdje zal je daarachter een andere werkelijkheid zien. Daarvoor zijn stilte, geduld en observeren de sleutels. Vooral niet zoeken naar betekenis. Enkel openstaan, schouwen, wachten. Tot er meer ‘zijn’ oplicht, een andere werkelijkheid die alles met alles verbindt.”
En dat is wat ik heb overgehouden van mijn langzame transformatie van wandelaar naar pelgrim: dat ik moet loslaten, dat ik niet absoluut antwoorden moet zoeken maar vertrouwen moet hebben dat het goed komt. Dat de Voorzienigheid het goed met ons voorheeft, al loopt ons leven niet langs de wegen die we in gedachten hadden. Loslaten, afstand bewaren, niet meteen analyseren maar wachten en toelaten zonder te oordelen, rustig en beschouwend. Dat is de essentie.
En dat dan blijkt dat we gedragen worden, en dat het allemaal goed komt, daar wou ik hier over getuigen. “
Etienne Van Camp
Wil je meer lezen van Etienne Van Camp? Hij schreef een boek over zij Camino en vertaalde voor Vlaanderen en Nederland het boek over paus ‘Leo XIV’