Author Archive Dirk Van de Poel

ByDirk Van de Poel

Veel licht in de mis

Alle foto’s onderaan het artikel!

Kent u de datum van Kerstmis, wellicht wel, 25 december zit diep in het collectieve geheugen. De datum van Lichtmis, dat is al wat anders, maar als geoefende lezen, antwoordt u probleemloos 2 februari. Maar weet u ook de hoeveelste dag dat na Kerstmis is? Met wat telwerk komt u dan aan 40. Dat is een heel belangrijk Bijbels symbolisch getal dat betekent dat de mens de tijd nodig heeft om iets ten diepste te verstaan, niet gewoon met het verstand, maar diep in het hart.

Alle belangrijke dingen in het leven hebben tijd nodig, 40 dagen/jaren zegt de Bijbel dan. Zo lezen we met Lichtmis het evangelie waarin verteld wordt dat Jozef en Maria 40 dagen na de geboorte met het kindje Jezus naar de tempel gaan om Hem aan God aan te bieden.

Hieruit is de traditie ontstaan om ook de dopelingen van het voorbije jaar uit te nodigen om nog eens naar de kerk te komen. In januari werden de uitnodigingen verstuurd en de inschrijvingen stroomden binnen. Op zaterdag 28 januari in Sint-Benedictus en op zondag 29 januari in de basiliek en in Heilig Kruis mochten alle aanwezigen genieten van een heerlijke gezinsvriendelijke viering.

We baden om Gods zegen over de dopelingen en hun gezin, we vroegen Gods zegen om het licht dat we allemaal zo nodig hebben, we zongen en vierden samen van heel jong tot heel oud en na de viering hoorden we van al die verschillende generaties dat het deugd had gedaan. Dank je wel God om ons zo te bemoedigen en te bezielen.

Bijzonder was dat de vieringen plaatsvonden in het Damiaanweekend en dat dus ook zijn levensverhaal een plekje kreeg in de viering. Ook de Damiaanactie blikt tevreden terug op de gulle bijdrage van de aanwezigen.

Na de viering waren er natuurlijk pannenkoeken, honderden zelfs gebakken door vele ouders van communicanten en vormelingen. En zo waren velen betrokken, een welgemeende dank u wel!

ByDirk Van de Poel

Volgende “Vier de zondag” op 26 februari Waar haal ik de kracht vandaan?

26 februari is de 1e zondag van de vasten.
In het evangelie gaat het dan over de verleidingen van Jezus in de woestijn. Wij van de gemeenschap “IederEEN vurig verbonden” vonden dat de geschikte gelegenheid om wat dieper in te gaan op de verleidingen waar wij mee te maken krijgen en vooral waar we de kracht vandaan halen om ze te weerstaan.
De maaltijd houden we sober: we bieden je soep en brood aan. Je kan hiervoor ter plaatse een vrije bijdrage geven.

Kinderen en jongeren hebben een eigen programma en zoals altijd eindigen we met een vreugdevolle eucharistieviering in de St. Benedictuskerk.

Bespeel je een muziekinstrument? Breng het mee.

Opgelet!
We zitten voor deze editie op een andere locatie dan gewoonlijk, nl. in de kleuterschool van de Tandem met ingang aan de Jacob Van Arteveldestraat 23.

We hebben deze keer de vroege dagorde en beginnen dus om 10 uur en eindigen omstreeks 14 uur.

Inschrijven kan tot 23 februari via QR-code op de affiche of via deze link KLIK HIER! Lukt dit niet dan kan je ook bellen op nummer 0487 890841. Van harte welkom!

ByDirk Van de Poel

Internationale Dag van Menselijke Broederschap 4 februari 2023

Overgenomen van Attent!

“De Internationale Dag van Menselijke Broederschap is een model voor interreligieuze harmonie”, aldus VN secretaris-generaal António Guterres op 27 januari 2023.

“De Internationale Dag van Menselijke Broederschap viert de waarden van mededogen, religieus begrip en wederzijds respect.  Deze waarden liggen ten grondslag aan de vrede en zijn de lijm die onze menselijke familie bijeenhoudt. Toch worden ze overal ter wereld uitgehold.  Door groeiende verdeeldheid, groeiende ongelijkheid en groeiende wanhoop. Door het toenemende sektarisme, strijd en zaaien van haat. We zien voorbeelden van religieus extremisme en onverdraagzaamheid in alle samenlevingen en onder alle religies.
Het is de plicht van religieuze leiders overal om het instrumentaliseren van haat te voorkomen en extremisme onder hun volgelingen onschadelijk te maken. Het document ‘Menselijke broederlijkheid voor wereldvrede en Samenleven (4 februari 2019)  – mede opgesteld door Zijne Heiligheid Paus Franciscus en Zijne Eminentie de Grootimam van Al-Azhar Sheikh Ahmed Al-Tayeb – is een model voor interreligieuze harmonie en menselijke solidariteit.
Laten wij ons allen hierdoor inspireren en het engagement vernieuwen om samen één menselijke familie te zijn.  Laten we samen bouwen aan een verbond van vrede. Rijk in verscheidenheid, gelijk in waardigheid en rechten, verenigd in solidariteit.”

ByDirk Van de Poel

Pas getrouwd…

De voorbije jaren hebben we telkens de pasgetrouwde koppels van het voorbije jaar uitgenodigd tijdens de eerste zondag van het jaar. De kalender deed die zondag steeds verder opschuiven en dit jaar kwam die op 1 januari terecht. De koppels gaven de laatste jaren al aan dat begin januari voor hen niet zo geschikt was.

Daarom is de dankviering verplaatst naar de eerste zondag van februari. We zijn blij alvast 13 koppels te mogen verwelkomen in deze viering. Meer nog u bent allemaal heel welkom in het bijzonder al wie gehuwd is. Samen met het danken voor de huwelijken van het voorbije jaar willen we immers dankbaar zijn voor alle huwelijken van vele voorbije jaren.

Misschien kan deze zondag een opstap zijn om in de toekomst ook speciale jubilea een bijzondere plaats te geven. Suggesties zijn welkom.

Praktisch: zondag 5 februari om 11u in de kerk van Heilig Kruis. Na de viering wordt u graag nog een drankje aangeboden in de ontmoetingsruimte van de kerk.

ByDirk Van de Poel

Missiebroeder Jef Augustijnen 50 jaar aan ’t werk!

Een halve eeuw? Dat is natuurlijk vijftig jaar. Dus een waar mensenleven.

Dat als missiebroeder, franciscaan ergens in Centraal Afrika, Dilolo-Poste in Congo.

Voor heel veel mensen is een missionaris een onbekende, een vreemde man.

Het woord ‘missie’ is dan weer iets anders, want dan denkt men aan blauwhelmen die op ‘vredesmissie’ gaan. Anderen, vooral mensen van het zakenleven worden op ‘zending’ gezonden. Maar wat is dat allemaal? Die twee voorbeelden kunnen we ons nog inbeelden.  Maar als het gaat over missioneren dan is dat wat anders. Inderdaad zijn wij missionarissen ook gezonden door onze oversten, zeg maar: door de Kerk.  Waarom? Om het evangelie te verkondigen. En wat is dat dan? Dat is ook niet  simpel. Er bestaat een verhaal over Sint-Franciscus, onze  stichter, die een jonge broeder missionaris het volgende zegt: ‘De Heer heeft ons gezonden om de mensen het Evangelie te brengen. Maar heb je er reeds over nagedacht, wat dat is? Een mens het Evangelie brengen, zie je, dat is hem zeggen: ook van u houdt God in de heer Jezus. En hem dat niet alleen zeggen, maar het ook werkelijk menen. En het niet alleen menen, maar zich met die mens zo gedragen, dat hij voelt en ontdekt, dat er in hem iets bestaat dat gered is, dat groter en edeler is dan hij dacht, en zo tot een nieuw zelfbewustzijn ontwaakt. Dàt is hem de goede boodschap melden. Je kan het niet, zonder hem je vriendschap aan te bieden. Onze vriendschap verwachten zij, een vriendschap die hun laat aanvoelen dat God van hen houdt en dat Jezus Christus hen verlost heeft.’

Wel ja, dat is iets om over te vertellen.  En dat is ook missie! Uitgerekend over deze missie wil ik iets vertellen. Het gaat er dus om mensen te doen begrijpen dat ze bemind  en bevrijd zijn: niet altijd gemakkelijk. Zeker in het binnenland van Centraal Afrika is dat niet zo eenvoudig en vanzelfsprekend.

Daar leven nog veel mensen, ook christenen met een heidens geloof: ze voelen zich vaak bedreigd door hun naasten, zelfs door hun eigen familieleden en door boze geesten, die ook nu nog in hun denkwereld bestaan.

Nee, wij doen niet aan hersenspoeling of iets dergelijks: ons leven is eenvoudig. En om Franciscus nog eens te citeren geeft hij in zijn geschriften aan zijn broeders die naar de missies willen gaan de goede raad mee: ‘maak onderweg geen ruzie!’ Zo eenvoudig is dat, maar toch ook zo belangrijk! Toch voor ons allemaal, denk ik zo.

Men vroeg me dikwijls: broeder waarom doe je dat en waarom ben je hier? Dan zeg ik eenvoudig: wel, omwille van Jezus en Zijn Evangelie. En dan begint het wonder telkens opnieuw. Mensen beginnen te praten, verhalen en ervaringen te vertellen,  hun vragen en zorgen komen naar boven. Dan kan ik bidden: ‘De Heer heeft grote dingen aan mij gedaan. Heilig is Zij naam,’ zoals Maria bad in het Magnificat. Dan zeg ik: wie ben ik dat ik dat mag doen en zoiets beleven!  Wie ik ben? Een van jullie, opgegroeid hier in Boechout. Jef Augustijnen die  het geluk had om er zo zijn levenswerk van te maken.  Ik heb natuurlijk niet alleen geprààt. Ik heb met deze mensen een fantastisch leven gehad en samen hebben we mooie dingen uitgewerkt, zoals vissen kweken, zaden geteeld voor aardnoten en nu hun zuiver water gegeven. We mogen ook niet vergeten dat we veel jongeren de kans gegeven hebben een toekomst uit te bouwen en hun daarin te begeleiden.

Ik zou heel blij zijn om samen   met jullie, jongeren en ouderen de Heer te danken voor dit leven. Het zou fijn zijn, beste mensen, dat we op zondag 26 februari afspraak maken in de Sint-Bavokerk te Boechout om 11.30 u samen eucharistie te vieren. Ik zou echt  blij zijn om  mijn vroegere vrienden en kennissen te mogen begroeten. Tot zolang!

Br. Jef Augustijnen.

ByDirk Van de Poel

12 Februari samenzangmis in H. Kruiskerk

Cantorij Sint-Cecilia zing naast enkele eigen liederen ook de samenzangmis ‘Cantanova’ (Jos Smets) ditmaal met begeleiding van instrumentalisten (Kerk H. Kruis 11u.) u bent van harte uitgenodigd om me te vieren en te zingen!

ByDirk Van de Poel

Femma St.-Jozef Edegem

In december hadden we weer verschillende activiteiten op ons programma.

We hadden bloemschikken, een kerststronk maken, kerstbezinning en we bezochten de kerststaltentoonstellinging de Sint-Willebrorduskerk in Berchem.

ByDirk Van de Poel

St.-Antoniusviering Edegem: fotoverslag

De St.-Antoniusviering in Edegem behoort sinds kort tot Vlaanderens immateriaal erfgoed. En we zagen dat dat goed was.

Een goedgevulde kerk, een processie die steeds maar groeit, veel volk om te kijken en mee te beleven en heel veel giften voor Gastvrij Edegem.

Een frisse maar eerder een ijskoude zondag, maar het werd al snel warmer wanneer we de Antoniuskerk
zagen vollopen. Een volle Antoniuskerk alle stoelen bezet ook in kerkmeessterbanken achteraan in de
kerk. Een mooie sfeervolle viering. Na de kerkdienst kregen de aanwezigen nog een lekker koekje in de
vorm van een varkentje dat zeer erg geapressieerd werd, hiervoor al dank aan de baksters.

Buiten aan de kerk stonden weer veel sympatisanten om de processie te volgen, muziek voorop , het beeld
van de H Antonius, en pastoor Tom met het H Sacrament samen met enkele voorgangers. Op het eind
weer muziek en vele volgers.
Dank aan iedereen die er bij was, de kerkgemeenschap is weer eens op straat geweest.

De foto’s zeggen de rest.

Klik links of recht op de foto om door te schuiven. (er zijn een 300-tal foto’s)

Met dank aan Jan Caljon en de dame die ook nog 122 foto’s ter beschikking stelde.

ByDirk Van de Poel

Wie volg jij? Verslag “vier de zondag” van 22 januari

Er was een tijd dat “volgen” helemaal out was… Je eigen weg banen: daar ging het om in het leven.
Tegenwoordig “volgt” iedereen wel minstens iemand, al is het dan maar op social media…
Maar wie wil vandaag Jezus volgen en wat zou dat dan wel inhouden? In elk geval iets meer dan zijn posts aanklikken op je smartphone of computer.
Daarover ging het op de “vier de zondag “van januari.

We waren met een vijftigtal, jong en oud, die zich over drie woorden van Jezus wilden buigen:1: kom; 2: volg; 3. Mij.

Enkelen onder ons hadden in de ochtend al de vrieskou van de St. Antoniusprocessie getrotseerd en kwamen ’s middags met gloeiend rode wangetjes aan in de Tandem. Daar deelden we broederlijk en zusterlijk onze meegebrachte knapzak.  Zoals altijd was er meer dan genoeg voor iedereen.

Kleuters, kinderen en tieners hadden een eigen programma terwijl de volwassenen naar de Benedictuskerk togen. Daar wachtte de postbode op hen zowaar met een op naam geadresseerde brief van… God. Niet weinigen waren ontroerd door de woorden van de brief.

In kleine groepjes werd er verder over gedeeld. De tongen kamen los, de harten gingen open.

Wanneer je wordt geroepen is opstaan, KOMEN en luisteren de eerste stap, een eerste beslissing. De tweede stap is weer een beslissing; wil je de persoon die je roept VOLGEN, wil je in zijn spoor meegaan? Dit werd heel concreet in de gesprekken. Hoe ver ga je mee? Waar leidt de weg naartoe? Wat met je grenzen en je twijfels?

Het derde woord was misschien wel het belangrijkste: MIJ. Toen ging het over wie Jezus voor ons is en waarom we juist HEM zouden willen volgen.

In de eucharistieviering zette pastoor Tom alles nog eens op een rijtje (het volstond tot 3 te kunnen tellen!) Een mooi moment was het onthaal in de gemeenschap en de naamopgave van 2 catechumenen en de overhandiging van de Schrift aan een volwassen vormeling.

Een gezellig vieruurtje sloot onze vier de zondag weer af.

Wil je ook eens komen proeven? Je bent heel welkom op 26 februari. Volgende week lees je er meer over.

ByDirk Van de Poel

Griet Harboort: Zilveren Jubileum.

Alles begon in de jaren zeventig. De toenmalige onderpastoor in de Bernadette parochie te Mortsel was op zoek naar catechisten om jongeren voor te bereiden op hun vormsel. Op een zondag zag hij in de kerk een jong koppel: man en vrouw met twee kinderen. Naar het scheen woonden zij in de Justus Lipsiusstraat te Edegem. De onderpastoor had het wel gezien in die jonge mensen. Zo trok hij naar Edegem, met de vraag of zij catechese wilden geven.
De man, Piet Van Lierde, ging dadelijk akkoord om die taak voor enkele jaren op zich te nemen. Maar in feite heeft Piet nooit veel catechese gegeven. Het was zijn vrouw, Griet Harboort, die alle werk deed voor de vormelingen.

Van eenvoudige catechiste groeide Griet uit tot de hoofdverantwoordelijke van de catechese. Zij, die steeds beweerde dat zij eerder schuchter was en niet graag in het openbaar optrad, werd de grote bezielster van de ganse ploeg. Zij was zeer goed ter tale, had een prachtige stem en wist die goed te gebruiken. De vormelingen, en allen die haar hoorden, hingen aan haar lippen. Zij wist een gehele kerk te begeesteren en haar preken waren pareltjes. De Heilige Geest was blijkbaar over haar gekomen.

Griet is een zeer belezen vrouw. Vooral geestelijke lectuur is haar terrein. De studie van de bijbel kan hierin natuurlijk niet ontbreken. Zij heeft een speciaal oog voor mystiek. Met haar zin voor vorming wilde zij zich meer inzetten in de kerk. Daarom ging zij cursus volgen om in de parochie “Pastorale Werkster” te worden. Met succes bracht zij die vorming tot een goed einde. Meer zelfs, zij werd een gewaardeerde begeleidster voor vele cursisten. Op pastorale of parochiële samenkomsten kent iedereen haar. Allen spreken vol lof over haar.

Sinds die opleiding staan wij weeral 25 jaar verder… Een jubileum… maar geen eindpunt. Nog steeds is Griet de grote band die ons samenhoudt op de parochie van de Heilige Bernadette. Daar is zij als het ware het “manusje van alles”. Voor vele dingen wordt zij gevraagd: voorgaan in vieringen… mee de preekbeurten verzorgen… voorgaan bij begrafenissen… zorgen dat de kerk in orde is… op tijd en stond een bloemetje op het altaar… zorgen voor de kuisbeurten van de kerk… mee diensten verzorgen in een Woon- en Zorg Centrum… Zij doet dit alles met een groot hart. Zij heeft  oog voor hen die in het leven  minder kansen krijgen.  In woord en daad staat Griet zulke mensen bij in hun nood.

Om deze activiteiten geestelijk te voeden is zij, bij mijn weten, lid van minstens twee christelijk georiënteerde bewegingen. Zij is een actief lid binnen een gezinsgroep. Met enkele mensen komen zij regelmatig samen en bespreken   mystiek georiënteerde figuren binnen de kerk. Zo zorgt zij voor een volgehouden vorming in het eigen leven.

Dit alles is wellicht nog maar een kleine greep uit al de activiteiten die Griet op zich neemt. In een mensenleven zijn er immers zoveel taken en zorgen die op ons wachten, taken die vaak geen naam hebben maar die toch van het allergrootste belang zijn. Op de eerste plaats is Griet immers een opperbeste moeder en grootmoeder.  Steeds paraat staan is een hele opgave.

Voor dit jubileum en voor dat ganse leven, Griet, wensen wij je van harte proficiat. Jij bent een noodzakelijke schakel in dat ganse pastorale werk. Wij hopen nog lang op jouw inzet te kunnen rekenen.

Griet, het ga je goed !!!

Pater Gust Koyen,

mede namens het team van de P.E.